چون خوراك پرندگان از دانه و گوشت است ، به آنها نوك تيزى داده شده كه همانند لب و دهان انسان نيست ، كه در هنگام شكستن دانه سخت ، پاره نشود و بر اثر پاره كردن گوشت ، آسيب نبيند . چون پرنده ، دندان ندارد ، در داخل بدن او حرارتى قرار داده شده كه دانه را طورى خرد و هضم مىكند كه احتياج به دندان ندارد و چون انسان چنين خصيصه‌اى ندارد ، اگر دانه را بخورد ، به همان شكل سالم دفع مىكند . پرندگان ، تخم گذارند و بچه نمىزايند ، تا هنگامى كه مىخواهند پرواز كنند ، سبك باشند . اگر همچون پستانداران ، بچه در شكم آنها رشد مىكرد ، نمىتوانستند در هوا پرواز كنند ؛ وزن پرندگان آفريده شده ، بر طبق خصوصيات آنهاست . در اين هنگام است كه پرندگانى كه دائما پرواز مىكنند ، برخى يك يا دو يا سه هفته بر روى تخم خود مىخوابند ، تا جوجه رشد كند و به دنيا بيايد و هنگامى كه جوجه به دنيا بيايد ، در شكم جوجه مىدمد تا چينه‌دانش گشاد شود و بتواند غذا را در آن جاى دهد ، سپس به او غذاى مناسب مىدهد . پس چه كسى چنين تدبير كرده كه پرنده دانه بردارد و در چينه‌دان خود بريزد و براى جوجه‌هايش بياورد ؟ چرا خودش را به سختى مىاندازد ، درحالىكه عقل و شعور ندارد و به جوجه‌اش اميدى از عزت ، يارى و بقاى نسل ندارد ؟ پس خداوند متعال او را طورى قرار داده با اينكه تفكر و عقلى ندارد ، نسبت به جوجه‌اش مهربان و به فكر دوام نسل خود باشد ، اين چيزى جز لطف خداوند متعال نيست . » مرغ و تخم‌گذارى و پرورش جوجه مرغ را ببين كه چگونه براى تخم‌گذارى و پرورش جوجه اشتياق دارد ، درحالىكه جاى مناسبى براى اين كارها ندارد .